Jesienią 1945r utworzono na powstającej Politechnice pierwszy zespół lektorów nauczających języków angielskiego i rosyjskiego. W następnym roku rozszerzono go o romanistów i germanistów. W skład pierwszego zespołu wchodzili: p. Janina Rowińska, mgr Edward Deszberg, mgr Eugenia Turtelaub i mgr Maria Fonferko. W tym okresie nie istniał jeszcze żaden system nauczania języków, nie określono ilości godzin zajęć, nie było żadnych programów ani materiałów pomocniczych. Było jednak wystarczająco dużo zaangażowania i chęci nauki tak ze strony lektorów jak i studentów.

Sytuacja uległa zmianie dopiero w 1952 roku, gdy Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego powołało we wszystkich uczelniach jednostki dydaktyczne pod nazwą Studium Języków Obcych, co wiązało się z wprowadzeniem ram organizacyjnych i pierwszych programów nauczania. Na studiach dziennych uczono wówczas 2 języków przeznaczając na każdy z nich po 4 semestry nauki, natomiast na studiach zaocznych i wieczorowych był to jeden język w wymiarze 4 semestrów. Pierwszym kierownikiem Studium została pani Janina Rowińska. Funkcję zastępcy pełniła mgr Irena Krzeczewska, a kierownikami zespołów językowych byli: mgr Edward Deszberg (angliści – 3 osoby), mgr Irena Krzeczewska (rusycyści – 7 osób) i mgr Hildegarda Pająk (germaniści – 2 osoby). Jedyną romanistką była mgr Maria Fonferko. Powołano również lektorat z języka polskiego dla obcokrajowców prowadzony przez mgr Olgę Batowską. Studium dysponowało sekretariatem i jedną salą wykładową. Założono też początki własnej biblioteki (1953r).

W następnych latach Studium rozrastało się wraz ze wzrostem Uczelni. Powoływano kolejne jednostki organizacyjne: Wieczorowe Studium Zawodowe w Katowicach, ośrodki Studiów Stacjonarnych i Zaocznych w Bielsku-Białej, Kędzierzynie, Opolu, Oświęcimiu, Rybniku i Tarnowskich Górach. W Gliwicach w latach 60-tych Studium uzyskało pomieszczenia znajdujące się na 3-cim piętrze budynku Wydziału Górniczego. Oprócz sal wykładowych pojawił się pokój lektorski, była też sala kinowa. W 1964 roku miało miejsce ważne wydarzenie, a mianowicie otwarto pierwsze w kraju laboratorium językowe z aparaturą audiowizualną, wykonane całkowicie własnymi siłami uczelni - posiadało 10 kabin. Wydarzenie to odbiło się szerokim echem w całym kraju, o czym świadczą liczni zwiedzający je goście m.in. minister szkolnictwa wyższego H. Goliński, oraz wiceminister St. Minc; w prasie ogólnopolskiej ukazało się wiele artykułów na ten temat; były też audycje radiowe i telewizyjne.

W drugiej połowie lat 70-tych Studium otrzymało kolejne pomieszczenia dydaktyczne, a swoje pokoje uzyskały też poszczególne zespoły językowe, liczące wówczas: rusycyści 24 osoby, romaniści 10 osób, germaniści 6 osób i angliści 14 osób (byli to sami lektorzy). Wydano 86 skryptów i podręczników przeznaczonych dla studentów, wydawano Zeszyty Naukowe z serii „Języki Obce”. Z biegiem lat zmieniały się programy i metody nauczania, zlikwidowano laboratorium językowe i salę kinową, powszechnie wprowadzono magnetofony i magnetowidy, otwarto laboratorium komputerowe (1999r). W miejsce skryptów wprowadzono oryginalne podręczniki językowe. Rozszerzono ofertę językową o języki włoski i hiszpański, przez pewien czas prowadzono też lektoraty języków szwedzkiego i esperanto. 

W chwili obecnej w ramach lektoratów dla studentów Politechniki w Studium prowadzona jest nauka następujących języków (na wszystkich poziomach zaawansowania): angielskiego, niemieckiego, francuskiego, hiszpańskiego, włoskiego, rosyjskiego i polskiego dla obcokrajowców. W roku akademickim 2003/2004 objętych nią było 1800 grup studenckich na studiach dziennych i wieczorowych. Do prowadzenia tej ilości zajęć SPNJO zatrudnia 87 pracowników dydaktycznych (9 lektorów, 17 wykładowców oraz 61 starszych wykładowców) w zespołach: rusycyści 3 osoby, romaniści 9 osób, germaniści 17 osób i angliści 58 osób.